ฉันกับเธอ...เริ่มสัมพันธ์...กันฉันท์เพื่อน
นานหลายเดือน...ยังไม่เห็น...เช่นปัญหา
มาวันนี้...มันเกิดเหตุ...ใดขึ้นมา
จึงทำให้...ฉันห่วงหา...ถึงแต่เธอ

บอกตามตรง...ว่าความจริง...ไม่อยากคิด
รู้มันผิด...ที่คิดเกิน...เพื่อนเสมอ
แต่หัวใจ...ดันพูดว่า ..."ฉันรักเธอ"
ฉันจึงเพ้อ...มาระบาย...ออกเป็นกลอน

ไม่เรียกร้อง...ให้เธอ...คิดเหมือนฉัน
ไม่ได้ฝัน...ให้เธอนึก...หรือสังหรณ์
ไม่ได้ขอ...ให้มารัก...มาอ้อนวอน
ขอฉันนอน...ฝันถึงเธอ...ก็แล้วกัน

ฉันรู้ดี...ว่าตัวเอง...ไม่มีหวัง
จากพลัง...ความสัมพันธ์...อันแปรผัน
ให้มันเป็น...ไปมากกว่า...เพื่อนกัน
เพราะฉะนั้น...ฉันจะคิด...ไปทำไม

ฉันอยากกลับ...ไปเป็น...เหมือนอย่างมิตร
เพื่อนสนิท...เหมือนแต่ก่อน...วันไหนไหน
แต่ไม่รู้...เป็นเพราะ...มนต์อะไร
ที่ทำให้...ฉันคิดไกล...เกินกว่าเธอ

เมื่อเธอรู้...ขอเพียง...อย่าถ่อยห่าง
ขออย่าร้าง...ไมตรี...ที่เคยเสนอ
ขอให้ทำ...เหมือนทุกวัน...ได้ไหมเธอ
ขอแค่เพียง...อย่าเผลอ...มาโกรธกัน

และอยากให้...เธอเข้าใจ...ความรู้สึก
ว่าลึกลึก...ไม่ได้อยาก...คิดอย่างนั้น
การแอบรัก...คนที่...เป็นเพื่อนกัน
สำหรับฉัน...มันเจ็บปวด...แทบมลาย

สิ่งสุดท้าย...ที่ตั้งใจ...ให้เพื่อนรัก
ขอเวลา...ฉันสักพัก...นะสหาย
แล้วทุกอย่าง...ก็จะเกิด...การคลี่คลาย
ฉันจะกลาย...มาเป็นเพื่อน...เธอเหมือนเดิม